Back to home
Rzeczy

Mała architektura z kukułką

Stulecie Bauhausu może powinniśmy, jako miłośnicy designu i architektury, uczcić godnie? Guido Zimmermann, niemiecki graficiarz oraz malarz, przygotował kolekcję zegarów z kukułką. Są one odwzorowaniem realnych budynków z nurtu założonej sto lat temu szkoły oraz brutalizmu.

Guido Zimmermann (jego prace możecie zobaczyć na Facebooku i Instagramie) wymyślił na nowo klasyczne zegary z kukułką. W swoich pracach składa hołd znanym architektom i ich kultowym budynkom. Seria zatytułowana „Bloki kukułkowe” (Cuckoo blocks) składa się z miniaturowych replik zabytków architektury stworzonych przez ważnych twórców, takich jak Marcel Breuer i Ernő Goldfinger.

Symbol zmian społecznych

„Cuckoo Blocks” to odpowiedź Guido Zimmermanna na tradycyjne zegary z kukułką pochodzące ze Schwarzwaldu. Zaproponował im nową powłokę, ale dusza – mechanizm zegarowy z kukułką – pozostał ten sam. Forma jednak ma wymiar artystyczny – to nawet nie przedmiot do domu, ale forma narracji.

Cockoo blocks to niemal rzeźby, a nie tylko zegary. Łączą w sobie dwa aspekty. Z jednej strony oferują współczesne spojrzenie na miejski styl życia i budowania, a także pozwalają przyjrzeć się dziełom nowoczesnej architektury w nurcie brutalizmu. Klasyczny zegar z kukułką był symbolem dobrobytu klasy średniej i stanowił luksusową ozdobę domu. Zaktualizowana przez Zimmermanna wersja, złożona z prefabrykowanych paneli („Plattenbau”), pozwala jeszcze lepiej poczuć na jakich zasadach konstruowane jest otoczenie dla miejskiego życia w blokach. To także metafora – zegar dotąd uważany za luksus, zbliża się do prozy życia i portretuje zmiany w życiu klasy średniej. Odwzorowuje to jak i gdzie dziś żyje pauperyzująca się klasa.

Rosnące ceny wynajmu w metropoliach powodują obniżenie poziomu życia klasy średniej – podsumowuje Guido.

Jego zegary symbolicznie pokazują te zmiany i migracje. Praca nad projektem była precyzyjną pracą. Zobaczcie jak powstawały Cuckoo block

Refleksja z czasem

Zimmermann brutalnie rozgrywa narrację za pomocą zegarów z kukułką. Klasyczne zegary miały sielski charakter. Tu ekspresyjny styl architektoniczny nadal wywołuje ambiwalentne uczucia, nawet jako miniatura. Czy to szare betonowe potwory czy funkcjonalna architektura?
Wybrane budynki ilustrują również zmianę historii użytkowania: zbudowany w 1969 roku (przez architekta Bauhausu Marcela Breuera) hotel „La Flaine” to jedna z artystycznych ikon modernistycznego budownictwa. Z drugiej strony, często uważa się że to szara skaza na krajobrazie, ponieważ ogromny kompleks hotelowy z surowego betonu wyrasta w środku nietkniętej natury Alp Francuskich.


Z kolei Ernö Goldfinger, znany ze swojej jasnej i racjonalnej architektury, opracował obiekt „Glenkerry House”. Został ukończony w 1970 roku. Budynek, który kiedyś dawał schronienie przeciętnemu obywatelowi to dziś wieżowiec, który oferuje co najwyżej przystępny poziom życia w Londynie.
Patrząc na zegary zaprojektowane przez Guido, można więc oddać się refleksji o architekturze i społeczeństwie, jego zmianach i ewolucji. Co więcej: zaprojektowane przez Guido bryły mają też inne zastosowanie. Po wypatroszeniu z mechanicznych części artysta stworzył na bazie tych wzorów budki dla ptaków (sikorek). To artystyczny projekt, który przenosi modernistyczną architekturę w żywą przyrodę i pozwala jej być znowu zamieszkaną przez wdzięcznych lokatorów.

Zobacz:

Inne prace Guido Zimmermann zobaczycie na stronie artysty.
Foto: mat. prasowe Guido Zimmermanna, fot. portretowe artysty – Jan Kaesbach
Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Polecamy
Polecamy